Ziekte van Hashimoto. Een korte samenvatting.

De ziekte van Hashimoto is een auto-immuunziekte die leidt tot schade aan de schildklier. Het kenmerkende verschijnsel is de te traag werkende schildklier. Dit heeft effect op vele (zo niet alle) systemen en organen van het lichaam, waardoor zich een groot aantal (mogelijke) uiteenlopende klachten voordoen.

De meest bekende symptomen:

  • Vermoeidheid en traagheid
  • Verhoogde gevoeligheid voor kou
  • Constipatie
  • Bleke, droge huid
  • Opgeblazen gezicht
  • Breekbare nagels
  • Haarverlies
  • Vergroting van de tong
  • Onverklaarbare gewichtstoename
  • Spierpijn, afgenomen belastbaarheid
  • Gewichtspijn en stijfheid
  • Depressie
  • Geheugenverlies
  • Menstruatieperiode verlengt met toegenomen bloedverlies.

Er zijn een aantal risicofactoren bekend die de kans verhogen op het ontwikkelen van de ziekte van Hashimoto.

Deze factoren zijn onder anderen:

  • Geslacht, vrouwen ontwikkelen vaker Hashimoto dan mannen
  • Leeftijd, de ziekte kan zich op elke leeftijd ontwikkelen, maar er zit in piek bij de middelbare leeftijd.
  • Erfelijk, als Hashimoto of andere auto-immuunziekten vaker voorkomen in de familie verhoogt dit het risico.
  • Andere auto-immuunziekten zoals reuma, diabetes type 1, lupus verhogen het risico
  • Straling, als u blootgesteld bent aan straling verhoogd u uw risico op Hashimoto.

Het onbehandeld laten van de ziekte van Hashimoto kan een aantal vervelende gezondheidsklachten veroorzaken. Zoals bijvoorbeeld:

  • Struma, oftewel wel een vergrote schildklier. Een hypothyreoïdie (te traag werkende schilklier) kan de schildklier in omvang doen toenemen. Dat geeft behalve esthetische klachten ook slikklachten of druk op uw luchtwegen.
  • Hartproblemen. De ziekte van Hashimoto wordt ook geassocieerd met het ontwikkelen van hartklachten, zoals myopathie of een verhoogd risico op artherosclerose.
  • Geestelijke klachten zoals depressie, een verminderd libido of een vertraging van alle denkprocessen.
  • Schade aan het ongeboren kind bij zwangere vrouwen met een onbehandelde ziekte van Hashimoto.

In de homeopathische praktijk komt de behandeling van de Ziekte van Hashimoto ook voor. Wij homeopaten hebben een breed scala aan middelen die wij inzetten bij deze klachten. Wilt u weten of homeopathie ook voor u een optie is, maakt u dan eens een afspraak in mijn  praktijk. U kunt mijn contact gegevens hier vinden (klik).

Bron: klik

Schildklier problemen behandelen met klassieke homeopathie.

De schildklier vinden we in de hals tussen het strottenhoofd en het borstbeen. We kunnen deze klier door de huid heen voelen. De schildklier werkt samen met de hypofyse. Deze klier maakt TSH aan ( thyroid stimulerend hormoon) welke stof de schildklier activeert. De schildklier op zijn beurt remt de hypofyse in zijn TSH-productie. Dit noemen wij negatieve feedback. De hypofyse maakt TSH, de schildklier wordt gestimuleerd en maakt schildklierhormoon aan, dit hormoon remt de hypofyse, waardoor de hypofyse minder stimulerend hormoon aan maakt. De schildklier wordt daardoor minder gestimuleerd en maakt minder hormoon aan, daardoor wordt de hypofyse minder geremd en maakt meer TSH aan. Dan begint het proces opnieuw. De hypofyse staat onder controle van de hypothalamus.

Hypothalamus

De hypothalamus is het centrum van het hormonale systeem. Het is een hersenkern die zich boven de hypofyse bevindt en zich gedraagt als een endocriene klier (een klier die hormonen afgeeft aan het bloed) (exocrien wil zeggen een klier die producten afgeeft naar buiten het lichaam zoals bv zweet-/en speekselklieren).
De hypofyse (ook wel het hersenaanhangsel genoemd) bestaat uit meerdere onderdelen. De voorkwab, de achterkwab en een middenkwab. De voorkwab maakt onder andere TSH.

Je zou kunnen stellen dat de hypothalamus de grenzen aan geeft waarbinnen de klieren moeten werken en de hypofyse ervoor zorgt dat deze klieren binnen die grenzen blijven.

Kalk

Behalve schildklierhormonen maakt de schildklier ook Calcitonine; welke stof te maken heeft met de kalkverlaging in ons bloed.

Ons hele hormoonstelsel staat met elkaar in verband. Als er iets niet goed functioneert kan dat grote gevolgen hebben.
De bekendste problemen die kunnen optreden in de werking van de schildklier zijn hypo/en hyperthyreoïdie. Bij hyperthyreoïdie (te snel werkend) wordt doorgaans vermagering gezien met een zeer goede eetlust, snelle hartslag, warmte-intolerantie en een constant gejaagd/nerveus gevoel. Soms diarree en/of bevingen. Bij hypothyreoïdie(te langzaam werkend) zien wij meestal snel dik worden, langzame hartslag, passief en moe zijn en/of een lage stem. Soms obstipatie, droge huid e.d.
De verschijnselen kunnen echter ook door elkaar heen lopen en dan zien wij mensen met een langzaam werkende schildklier met enkele verschijnselen die men bij een te snel werkende schildklier zou verwachten en andersom.

Oorzaken schildklier problemen.

Bij hyperthyreoïdie kan gedacht worden aan problemen in de immuniteit. In plaats van een vernietigende werking van de foutieve antilichamen op de schildklier, wordt een aanzet gegeven naar stimulering. De oorzaak zou een gezwel kunnen zijn. In e.d. gezwel kunnen hormonen geproduceerd worden die verantwoordelijk zijn voor de stimulatie. Ook kan de schildklier ontstoken zijn. Ligt de oorzaak in het immuunsysteem dan kunnen er tevens oogproblemen optreden zoals exophthalmus (uitpuiling). Mensen met een te snel werkende schildklier hebben grotere kans te overlijden aan hartproblemen in verband met de overbelasting van het hart.
Bij hypothyreoïdie is de oorzaak vaak niet duidelijk. Het zou zo kunnen zijn dat er een langdurige ontsteking is geweest van de schildklier waardoor littekenweefsel is ontstaan in de klier. Men gaat dan van een hyper naar een hypofunctie. Hyper ontstaat veelal binnen korte termijn (een aantal weken of maanden), terwijl een hypofunctie meestal veel geleidelijker ontstaat. Soms is de afwijking in het functioneren van de schildklier maar klein en dus moeilijk aantoonbaar.

Klassiek homeopatische behandeling

Schildklierproblemen kunnen door een constitutionele klassiek homeopathische behandeling verminderen en/of verdwijnen. Het is echter heel belangrijk dat u onder controle van uw specialist blijft staan en nooit zelf stopt met de medicatie die u heeft gekregen van de arts.
Als u terecht komt bij een alternatief genezer die u het gebruik van de voorgeschreven reguliere middelen verbiedt, raad ik u aan naar iemand anders te gaan.
Tijdens een homeopathische behandeling moet u zich regelmatiger laten controleren, omdat het mogelijk is dat u toe kunt met minder reguliere medicatie. U dient dit echter altijd in overleg met uw arts te doen.

Jeroen Weegink, klassiek homeopaat Oldenzaal

Bron: klik