Lavendel en Melisse als ondersteuning bij homeopathie

Lavendel en Melisse zijn fytotherapeutische middelen die goed ingezet kunnen worden als ondersteuning bij een homeopatische behandeling. Onderzoek laat nu ook zien dat beide plantjes mogelijk hetzelfde effect hebben als het regulier voorgeschreven antidepressivum fluoxetine. Heeft u interesse in het laten behandeleb van uw depressie op een homeopatische manier? Maakt u dan eens een afspraak in mijn praktijk (agenda).

Melissa officinalis L en Lavandula angustifolia Mill worden in Azië traditioneel gebruikt bij de behandeling van depressie. Ook in Perzische kruidenboeken worden de planten genoemd tegen neerslachtigheid. Uit een recente klinische studie blijkt dat de planten op de korte termijn even goed werken bij depressie als het antidepressivum fluoxetine.

Het onderzoek naar Lavendel en Melisse.

Aan het onderzoek namen 45 volwassenen deel met een milde tot matige depressie volgens de DSM-5. De deelnemers werden onderverdeeld in drie groepen. Een groep kreeg tweemaal daags 1 gram gedroogd melisseblad, een groep kreeg tweemaal daags 1 gram gedroogde lavendel en een controlegroep kreeg tweemaal daags 10 mg fluoxetine, een antidepressivum van het type SSRI. De studie duurde acht weken. De mate van depressie werd na twee, vier en acht weken bepaald. Gedurende de acht weken waren melisse en lavendel even effectief in het verminderen van depressieve klachten als het antidepressivum fluoxetine. Mensen die melisse hadden gebruikt, hadden geen last van bijwerkingen. Eén persoon die lavendel gebruikte, kreeg last van slaperigheid.

Het onderzoek laat zien dat naast sint-janskruid ook lavendel en melisse mogelijk effectieve antidepressiva van plantaardige oorsprong zijn. Dierstudies tonen aan dat melisse zijn antidepressieve werking mogelijk ontleent aan remming van monoamine oxidase (MAO) of stimulering van noradrenaline. Het werkingsmechanisme van lavendel is nog grotendeels onbekend, ondanks het brede gebruik bij stemmingsstoornissen. De wetenschappers geven aan dat langdurige studies met een placebogroep nodig zijn om de effecten van de planten bij depressie nader te bepalen. Temeer omdat bij kortdurend gebruik, zoals in deze pilotstudie, een significant placebo-effect niet uit te sluiten is.

Bronvermelding:
Araj-Khodaei, M., Noorbala, A. A., Yarani, R., Emadi, F., Emaratkar, E., Faghihzadeh, S., … & Naseri, M. (2020). A double-blind, randomized pilot study for comparison of Melissa officinalis L. and Lavandula angustifolia Mill. with Fluoxetine for the treatment of depression. BMC complementary medicine and therapies, 20(1), 1-9.Tags:depressiehttps://www.orthofyto.com/nieuws/orthomoleculair/melisse-en-lavendel-bij-depressie/

Jeugdreuma en de klassiek homeopatische benadering.

Jeugdreuma of Juveniele Idiopathische Artritis (JIA) is een van de bekendste auto-immuunziekten bij kinderen. Juveniel betekent dat de eerste symptomen vóór je zestiende levensjaar zijn ontstaan. Idiopathisch betekent dat onduidelijk is wat de oorzaak van de ziekte is.

Verder dient er voor de diagnose JIA sprake te zijn van een chronische gewrichtsontsteking die langer dan 6 weken duurt.  Pijn, stijfheid en vermoeidheidsklachten zijn veel voorkomende klachten. Jeugdreuma komt voor bij ongeveer 1 op de 1.000 kinderen. In Nederland hebben tussen de 2.000 en 3.000 kinderen jeugdreuma.

Medicijnen spelen een belangrijke rol in de reguliere geneeswijzen in het verminderen van je gewrichtsontstekingen. Veel gebruikte medicijnen bij JIA zijn:

  • ontstekingsremmende pijnstillers (NSAID’s zoals Ibuprofen, Indocid en Naproxen)
  • klassieke reumaremmers (csDmards zoals methotrexaat)
  • biologische medicijnen (bDmards zoals Etanercept of Adalimumab)
  • corticosteroïden in pilvorm, of als injectie in een gewricht

Jeugdreuma en homeopathie.

Het kan ook anders wellicht. De ouders van Laura besloten tot een homeopatische benadering. Hier in het kort een Nederlandse vertaling van haar verhaal. Het Engelse artikel in combinatie met een video-opname van Laura die haar verhaal doet leest u hier (klik).

Laura was 2 jaar oud toen er jeugdreuma bij haar werd vastgesteld. De enige oplossing was de medicinale, zoals hierboven beschreven. De ouders van Laura besloten om in eerste instantie de niet chemische bandering te kiezen, en namen een homeopaat in consult.

Jeugdreuma valt onder de auto-immuunziekten. De reguliere benadering is om middelen voor te schrijven die je immuunsysteem onderdrukken, de homeopatische zienswijze is juist tegenovergesteld. Door het zelf-herstellend-vermogen aan te spreken met homeopatische middelen hoopt de homeopaat het immuunsysteem te resetten.

Ze heeft tot haar 17de jaar homeopathie gebruikt. Ze is toen kortstondig geswitcht naar reguliere medicatie, maar die verergerde haar klachten in die mate dat ze in een rolstoel terecht kwam. Ze spoedde zich snel weer naar de homeopaat en kon de rolstoel weer achter haar laten.

Wilt u ook homeopathie proberen voor uw artritis klachten, neemt u dan contact met mij op (contact pagina) of boekt u een afspraak in mijn agenda (agenda).

lactose intolerantie kan homeopathie verlichting brengen.

Nu de zomervakantie op punt van aanbreken staat zal menig gezin vertrekken richting hun vakantie adres. In zo’n vakantie is een ijsje, sorbet of andere koelende versnapering vaak een welkom tussendoortje. Maar niet voor mensen met een lactose intolerantie. Die mensen moeten kiezen tussen darmproblemen met een ijsje, of geen ijsje en geen darmproblemen.

Bij een lactose intolerantie kan een homeopathisch consult mogelijk verlichting brengen. U kunt bij mij een afspraak maken voor een kosteloos informatie gesprek. Daarin kan ik u (aan de hand van uw klachten) informeren over wat ik voor u kan doen. U vindt de contact gegevens via deze link (klik) of de online agenda via deze link (klik)

Wat is lactose intolerantie?


Lactose is een suiker dat in melk en in melkproducten voorkomt en wordt daarom ook wel melksuiker genoemd. Om lactose te kunnen verteren hebben we het enzym lactase nodig. Lactase wordt in de dunne darmwand aangemaakt. Als er geen of niet voldoende lactase wordt aangemaakt, kan lactose in onze voeding niet goed verteerd worden. Lactose komt dan onverteerd in de dikke darm terecht. De bacteriën in de dikke darm, de darmflora, gaan lactose ‘vergisten’. Hierdoor kunnen klachten ontstaan. We spreken dan van lactose-intolerantie.

Het tekort aan lactase is dus de oorzaak van de klachten. Dit wordt ook wel lactase-deficiëntie of lactase-tekort genoemd. Door het tekort aan lactase kan lactose niet opgenomen worden door ons lichaam. Dit wordt lactosemalabsorptie genoemd. Niet iedereen heeft last van klachten door de verminderde opname van lactose. Als iemand wel last heeft van klachten spreken we van lactose-intolerantie: het niet goed verdragen van lactose.

Er zijn verschillende vormen van lactose-intolerantie, afhankelijk van de oorzaak. Lactose-intolerantie kan al bij de geboorte aanwezig zijn maar de intolerantie kan ook ontstaan op kinderleeftijd of bij volwassenen.

Allergie of intolerantie?


Een intolerantie betekent dat een bepaalde stof niet goed verdragen wordt, in dit geval lactose. Een voedselintolerantie mag niet verward worden met een voedselallergie. Een allergie is een abnormale reactie van het afweersysteem op bepaalde stoffen (allergenen). Deze allergenen moeten helemaal vermeden worden omdat zelfs zeer kleine hoeveelheden al heftige reacties kunnen veroorzaken. Bij een intolerantie is het afweersysteem niet betrokken. Veel mensen met een lactose-intolerantie kunnen wel kleine hoeveelheden lactose verdragen.

Een voedselintolerantie wordt ook wel een niet-allergische voedselovergevoeligheidgenoemd. Een voedselallergie is een allergische voedselovergevoeligheid.

Klachten en symptomen bij lactose-intolerantie

Wanneer lactose uit onze voeding niet door het enzym lactase wordt afgebroken, komt het onveranderd in de dikke darm aan. In de dikke darm leven veel bacteriën. Deze bacteriën gaan het lactose bewerken en afbreken. Hierbij komen gassen en bepaalde vetzuren vrij. Daarnaast trekt lactose in de dikke darm vocht aan. Hierdoor kunnen de volgende klachten ontstaan:

  • Een opgeblazen gevoel.
  • Winderigheid.
  • Diarree, soms is de ontlasting schuimend en ruikt deze zuur.
  • Buikpijn en krampen.

Jeroen Weegink, klassiek homeopaat Oldenzaal

Dr (hc) of homeopathy

Informatie van de maag-lever-darm stichting. Zie deze link voor de bron.

Duizeligheid en de klassiek homeopatische behandeling.

Duizeligheid en de homeopatische behandeling daarvan.

Ongeveer 1 op de 6 mensen hebben in meer of mindere mate last van duizeligheid. Voornamelijk oudere mensen worden het meest getroffen. Een homeopaat kan veel voor u betekenen. Via deze link kunt een onderzoek lezen over de effecten van homeopathie op duizeligheid.

Maar wat is precies duizeligheid?
Normaalgesproken krijgt ieder mens voortdurend informatie over de ruimte om zich heen en over de positie die het lichaam daarbinnen aanneemt. Die informatie is afkomstig uit de volgende deelsystemen:

  • Het evenwichtsorgaan
    Dit is gelegen in het rotsbeen en vormt met het slakkenhuis het binnenoor. Het evenwichtsorgaan is gevoelig voor veranderingen van de stand van het hoofd.
  • De ogen
    Als men de ogen sluit is lopen of stilstaan moeilijker.
  • Het gevoel in de spieren en pezen
    Signalen uit de benen en de nek geven informatie over de stand van het lichaam en van het hoofd ten opzichte van het lichaam.

Al deze informatie wordt verwerkt in de hersenstam en de kleine hersenen. Van daaruit gaan prikkels naar de spieren van het lichaam, zodat iemand zijn houding kan aanpassen en zijn evenwicht bewaart. Er gaan ook signalen met informatie naar de grote hersenen waar het bewustzijn zetelt. Indien daar verkeerde of nog niet bekende signalen binnenkomen, ontstaat het gevoel van duizeligheid. Duizeligheid is in feite de ervaring van een gevoel dat op zichzelf niet gemeten kan worden.

Oorzaken van duizeligheid

Elke stoornis op een van de plaatsen in het hele systeem kan duizeligheid en/of evenwichtsklachten veroorzaken.

Aanval draaiduizeligheid

Vooral een acute aandoening van een van de evenwichtsorganen leidt tot heftige draaiduizeligheid met misselijkheid en braken. Vaak ziet men daarbij de omgeving draaien. De klachten kunnen minuten tot uren duren, waarna spontaan herstel optreedt.

De bekendste oorzaken van een acute aanval van draaiduizeligheid zijn:

  • Ontsteking van het evenwichtsorgaan. Meestal gaat het om een virale ontsteking in aansluiting op een griepperiode.
  • De ziekte van Ménière.
  • Een aanval van migraine (waarbij de duizeligheid vaak gepaard gaat met hoofdpijn).
  • Doorbloedingsstoornis of bloeding in evenwichtsorgaan en/of (kleine) hersenen.

Bij de ziekte van Ménière en migraine treden bij herhaling duizeligheidsaanvallen op. Als na een acute aanval van draaiduizeligheid schade is opgetreden aan het evenwichtsorgaan, kan men na de acute fase nog lange tijd last houden van een gevoel van onbalans en valneigingen (bijvoorbeeld bij snelle bewegingen).

B.P.P.D.

Men spreekt van benigne paroxysmale positieduizeligheid (BPPD) bij draaiduizeligheid die seconden duurt en optreedt bij bepaalde bewegingen (bukken, omhoog kijken, omdraaien in bed, gaan liggen in bed), De klachten worden veroorzaakt door ‘steentjes’ die zwerven door het evenwichtsorgaan. Dit is een onschuldige, maar hinderlijke aandoening, die gelukkig vaak vanzelf weer over gaat.

Bloeddrukdaling

Een daling van de bloeddruk bij overeind komen kan leiden tot een licht gevoel in het hoofd bij opstaan of langdurig staan. Dit fenomeen noemt men orthostatische hypotensie en kan soms een bijwerking van medicatie zijn.

Bloedsuikerdaling

Duizeligheid ontstaat ook bij een laag bloedsuikergehalte of vergiftigingen (bijvoorbeeld door alcohol of medicijngebruik).

Angst

Angst (al dan niet in combinatie met hyperventilatie) en depressie kunnen ook leiden tot duizeligheidsklachten. Meestal betreft het dan een licht, zweverig gevoel en geendraaiduizeligheid.

Meer weten? Neem dan contact met mij op. Mijn contact gegevsn staan hier (klik)

Jeroen Weegink, klassiek homeopaat Oldenzaal

onvruchtbaarheid en de klassiek homeopathische behandeling

Jaarlijks melden zich 20.000 stellen bij de huisarts wegens een onvervulde kinderwens als mogelijk gevolg van onvruchtbaarheid. Deze stellen gaan dan een fertiliteit traject in. Binnen een jaar is dan ongeveer de helft van de stellen zwanger. Echter is dit traject voor de vrouw enorm belastend. Niet alleen de emotionele aspecten moeten aan de kant gezet worden in de reguliere fertiliteitsprogramma’s, ook moet er een grote hoeveelheid hormonen geslikt worden.

Kan het ook anders? Ja dat kan. Er is in Australië een homeopaat die zich heeft toegelegd om fertiliteitsproblematiek. Zij heeft met homeopathisch behandelen een succespercentage van 85%. Meer info op deze pagina.

Wat is onvruchtbaarheid?

Onvruchtbaarheid betekent het onvermogen om je voort te kunnen planten. Als je onvruchtbaar bent, dan kun je niet op de natuurlijk wijze zwanger worden en kinderen krijgen. Onvruchtbaarheid wordt ook wel infertiliteit genoemd. Wanneer een koppel met kinderwens langer dan een jaar gericht zwanger probeert te worden zonder resultaat, dan spreek je van verminderde vruchtbaarheid. Van het uitblijven van resultaat wordt ook gesproken als er een miskraam is. Dit wordt ook wel subfertiliteit genoemd. Pas wanneer na uitgebreid onderzoek is vastgesteld dat het voor één of beide partners onmogelijk is om op de natuurlijke manier kinderen te krijgen, dan spreek je van onvruchtbaarheid.

De kans op zwangerschap ligt gemiddeld rond de 15% per menstruele cyclus van de vrouw. In Nederland is ongeveer 80% van de koppels na één jaar zwanger. Ongeveer 5% van de koppels in Nederland is ongewenst kinderloos.

Oorzaken van onvruchtbaarheid

Verminderde vruchtbaarheid of onvruchtbaarheid kan allerlei verschillende oorzaken hebben. Bij 30% van de koppels ligt de oorzaak bij de man, bij 30% bij de vrouw en bij 30% bij de combinatie van beide partners. In de overige gevallen wordt geen oorzaak gevonden, er is dan sprake van onbegrepen onvruchtbaarheid.

Oorzaken van onvruchtbaarheid bij de man

Onvruchtbaarheid bij de man wordt veroorzaakt door een verminderde kwaliteit van zijn zaadcellen. De zaadcellen, ofwel spermacellen, van een man worden continu met miljoenen tegelijk aangemaakt en bewaard in de zaadballen. Om een eicel te kunnen bevruchten, moeten de zaadcellen aan bepaalde voorwaarden voldoen:

  • Er moeten genoeg zaadcellen aanwezig zijn.
  • De zaadcellen moeten een normale vorm en structuur hebben.
  • De zaadcellen moeten zich goed kunnen voortbewegen.

Wanneer de zaadcellen niet voldoen aan één of meer van deze eisen, wordt de vruchtbaarheid van de man al minder.

De kwaliteit van de zaadcellen kan verminderd zijn door genetische oorzaken bij de man. Je kunt bijvoorbeeld denken aan het niet functioneren van de zaadballen of een afsluiting van de zaadleiders. Vaak wordt de kwaliteit van het zaad echter verminderd door schadelijke invloeden van buitenaf. Roken, alcohol, drugs en medicijnen kunnen schade aan de zaadcellen toebrengen. Ook een te hoge temperatuur veroorzaakt schade, bijvoorbeeld tijdens een periode van koorts. Langdurige deelname aan het verkeer, bijvoorbeeld door vrachtwagenchauffeurs, zorgt ook voor een te hoge temperatuur in de zaadballen waardoor de kwaliteit van het sperma omlaag kan gaan. Een andere beroepsgerelateerde oorzaak van slecht zaad is langdurige blootstelling aan schadelijke stoffen en chemicaliën zoals zware metalen en verf. Tevens kunnen bepaalde ziekten en medische behandelingen slecht zijn voor de zaadcellen, zoals het hebben doorgemaakt van de bof en het hebben ondergaan van chemotherapie of bestraling.

Oorzaken van onvruchtbaarheid bij de vrouw

Mogelijke oorzaken van onvruchtbaarheid of verminderde vruchtbaarheid bij de vrouw lopen verder uiteen dan bij de man. Bij een vrouw moet in de eierstok een goede eicel rijpen, die via de eileider naar de baarmoeder vervoerd moet kunnen worden. De baarmoeder moet toegankelijk zijn voor een zaadcel, voldoende opbouw van baarmoederslijmvlies hebben om een innesteling mogelijk te maken en er moet voldoende ruimte zijn voor een foetus om te groeien. Tevens moet de hormoonhuishouding van de vrouw in staat zijn om een zwangerschap in stand te houden. De oorzaak van verminderde vruchtbaarheid bij de vrouw kan dus op verschillende niveaus liggen:

  • Het ontbreken van eierstokken of baarmoeder, bijvoorbeeld bij aangeboren afwijkingen als Turner syndroom of androgeen ongevoeligheidssyndroom.
  • Stoornissen in de menstruele cyclus waardoor er geen eisprong plaatsvindt, bijvoorbeeld bij polycysteus ovarium syndroom, een vervroegde overgang of bij ernstig onder- of overgewicht.
  • Verklevingen in de eileiders, bijvoorbeeld na een doorgemaakte chlamydia-infectie.
  • Verklevingen in de baarmoeder, bijvoorbeeld na een operatie of abortus.
  • Afwijking aan de baarmoeder, bijvoorbeeld een vormafwijking,endometrioseof de aanwezigheid van vleesbomen.
  • Moeilijk doordringbaar baarmoederhalsslijm waardoor de zaadcel de eicel niet kan bereiken.

Eén van de belangrijkste oorzaken van onvruchtbaarheid bij de vrouw is een te hoge leeftijd. Een vrouw wordt geboren met een bepaalde hoeveelheid eicellen die gedurende het leven steeds kleiner wordt. Naarmate je ouder wordt, heb je steeds minder kans op een zwangerschap en steeds meer kans op complicaties zoals een miskraam of een aangeboren afwijking bij het kind.

Symptomen van onvruchtbaarheid

Onvruchtbaarheid komt meestal pas aan het licht, wanneer je zwanger probeert te worden. Een verminderde kwaliteit van zaadcellen bij de man geeft in het dagelijks leven geen klachten. Vrouwen kunnen wel klachten hebben van de onderliggende oorzaak van de onvruchtbaarheid. Zo kunnen zij afwijkende menstruatiepatronen ervaren bij afwijkingen van de eisprong of hormoonhuishouding en geeft een onderliggende aandoening als endometriose pijnklachten.

Diagnose onvruchtbaarheid

Wanneer het na een jaar nog niet lukt om zwanger te worden, is het verstandig om eens naar je huisarts te gaan. De huisarts bespreekt eventuele nadelige leefstijlfactoren en kan een aantal onderzoekjes verrichten om de oorzaak van de vruchtbaarheidsproblemen op te sporen. Dit wordt het oriënterend fertiliteitsonderzoek (OFO) genoemd. De vruchtbaarheidstest voor de man bestaat uit het onderzoeken van de kwaliteit van de zaadcellen. De vruchtbaarheidstest van de vrouw begint met het bijhouden van een zogenaamde basale temperatuurcurve. Hierbij meet je elke ochtend je lichaamstemperatuur op. Je ziet dan dat je temperatuur rondom je eisprong net wat hoger ligt dan anders. Tevens kan een echo van je baarmoeder en eierstokken worden gemaakt. Eventueel kan bloed- en of urineonderzoek worden verricht, hierbij wordt ook onder andere gekeken naar eventuele de aanwezigheid van eventuele SOA.

Als de huisarts geen oorzaak kan vinden, kun je worden doorverwezen naar een gynaecoloog die is gespecialiseerd in vruchtbaarheidsproblematiek. Er kunnen dan nadere onderzoeken worden gedaan, zoals het maken van een foto van de baarmoeder en eileiders nadat er vloeistof in is gespoten (hysterosalpingogram), hormonaal onderzoek en een onderzoek naar de doorgankelijkheid van het baarmoederhalsslijm.

Meer weten? Neem dan contact met me op. De contactgegevens vind je hier (klik)

Jeroen Weegink, klassiek homeopaat Oldenzaal

Bron: Klik

 

Rusteloze benen, een homeopathisch consult kan u mogelijk helpen

Een homeopathische behandeling tegen rusteloze benen kan u van dit probleem verhelpen.

Wat zijn rusteloze benen ?

Rusteloze benen (syndroom) of restless legs (syndroom) is een aandoening waarbij je een zeer vervelend gevoel ervaart in je benen. Soms komt het gevoel voor in je bovenbenen of je armen. Het vervelende gevoel verdwijnt alleen maar als je je benen of armen beweegt. Ongeveer een half miljoen mensen hebben er last van. Je ervaart meestal geen pijn. Heb je wel last van pijn in je benen en heb je daarbij last van ongecontroleerde bewegingen in je benen? Dan is het mogelijk dat je last hebt van nachtelijke spierkrampen, een soort ‘broertje’ van het rusteloze benen-syndroom (RLS).

Oorzaken. 

Het is niet bekend wat de precieze oorzaak is. Wel is bekend dat de oorzaak niet in de benen ligt, maar in de hersenen. Er zijn een aantal factoren die de kans op rusteloze benen kunnen vergroten:

  • Erfelijkheid. In ongeveer de helft van de gevallen zit het hebben van rusteloze benen in de familie.
  • Leeftijd. Na je 45e heb je meer kans om rusteloze benen te krijgen.
  • Zwangerschap. Zwangere vrouwen zijn vaak wel bekend met dit probleem.
  • Een tekort aan foliumzuur, ijzer of vitamine B12.
  • Verschillende chronische aandoeningen, zoals: diabetes, nierziekten, reuma of schildklieraandoeningen.
  • Bepaalde medicijnen, zoals: antidepressiva en medicijnen tegen misselijkheid of allergieën.Je kunt rusteloze benen herkennen aan het feit dat je in rust een vervelend gevoel in je onderbenen ervaart:
Symptomen
  • Dit gevoel wordt vaak beschreven als kriebelend, tintelend, branderig of onrustig.
  • Het gevoel gaat alleen maar weg als je je benen beweegt. Je hebt ook het gevoel dat je je benen moet bewegen.
  • Meestal heb je er ‘s avonds of ’s nachts het meest last van.
Gevolgen Diagnose rusteloze benen
  • Om de diagnose rusteloze benen te bevestigen kan een slaaponderzoek volgen waarbij wordt geobserveerd hoe je je tijdens je slaap gedraagt. Maak je rare, plotselinge bewegingen? Of lig je rustig op je zij te ronken? Zo’n slaaponderzoek, ook wel polygrafie genoemd, kan zowel thuis of in een speciale slaapkliniek plaatsvinden. Bij het onderzoek worden meerdere lichaamsfuncties gemeten terwijl je slaapt:
  • De gevolgen van rusteloze benen moet je niet onderschatten. Het vervelende gevoel in je benen leidt je af van je dagelijkse werkzaamheden. En als je door je rusteloze benen ‘s nachts wakker wordt gehouden, kun je je overdag enorm vermoeid voelen. Er zijn mensen die zo vermoeid raken dat ze overdag zomaar in slaap vallen.
  • Soms is het zo erg dat je er ‘s nachts niet van kan slapen of veel wakker wordt. Ook kun je in je slaap je benen gaan bewegen, waardoor je niet goed uitgerust wakker wordt.
  • Hartactie/polsslag.
  • Borst-buikademhaling.
  • Mond-neusademhaling.
  • Bepaling van zuurstofgehalte in je bloed.

Rusteloze benen en Periodic Limb Movement Disorder (PMLD)

  • Rusteloze benen gaan vaak samen met Periodic Limb Movement Disorder (PMLD). 80% procent van de mensen met RLS heeft ook met PLMD te maken. Bij PLMD maken je benen (of armen) opeens bewegingen, terwijl je slaapt. Soms zijn deze bewegingen minimaal, alleen je grote teen gaat op en neer. Het kan echter ook zijn dat je hele been omhoog schiet. In hoeverre je last hebt van deze nachtelijke bewegingen verschilt per persoon. De één slaapt gewoon verder en wordt door de partner erop gewezen dat hij of zij onrustige bewegingen maakt tijdens de slaap. Een ander kan daarentegen heel de nacht wakker worden gehouden door de plotselinge stuiptrekkingen. Hierdoor kun je doodvermoeid uit de nacht komen, wat weer een negatief effect heeft op je gemoedstoestand overdag.
  • Ook worden de bewegingen die je maakt, geregistreerd. Verder zal worden nagegaan of je ook nog aan onderliggende aandoeningen lijdt, die mogelijk de rusteloze benen veroorzaken. Tot slot zal ook de symptomen waar je overdag last van hebt, worden meegenomen om de uiteindelijke diagnose te stellen.

Meer weten? Klik hier om een afspraak te maken (klik)

Bron: klik

Zwemmersoor, homeopathie blijkt erg effectief tegen dit ongemak.

Een zwemmersoor oftewel een gehoorgangontsteking is een ontsteking van de huid van de gehoorgang. Dit wordt ook wel otitis externa genoemd. De ontsteking wordt meestal veroorzaakt door een bacterie, maar een schimmelinfectie is ook mogelijk.

Herkent u dit? Of heeft u regelmatig last van een zwemmersoor? Dan kan een bezoek aan de homeopaat u veel leed besparen in de toekomst. Onderzoek wijst namelijk uit dat homeopathie erg effectief is bij oorontstekingen cq zwemmersoren. Maar homeopathie kan ook preventief werken!

Leest u deze studie eens.

Gehoorgang

Het oor bestaat uit het buitenoor, het middenoor en het binnenoor. De oorschelp en de gehoorgang vormen het buitenoor. Buitenoor en middenoor worden door het trommelvlies gescheiden.

De uitwendige gehoorgang loopt van de oorschelp tot aan het trommelvlies en leidt het geluid naar het trommelvlies. De uitwendige gehoorgang is een licht gebogen kanaal bekleed met huid. Bij volwassenen is de gehoorgang ongeveer 2,5 cm lang en circa 1 cm in doorsnede.

In de huid van de gehoorgang bevinden zich 1.000 tot 2.000 klieren, die oorsmeer aanmaken. Dit zorgt ervoor dat de zuurgraad in het oor goed blijft en verzorgt daarmee de huid in de gehoorgang.

Oorsmeer dient o.a. ter bescherming van het oor tegen vuil, stof, bacteriën e.d. en transporteert huidschilfers en vuil uit de gehoorgang naar buiten. De hoeveelheid oorsmeer kan per persoon en zelfs per oor verschillen.

Zwemmersoor

De huid van de gehoorgang wordt beschermd door het oorsmeer, dat zuur en vettig is. Als de beschermende factoren, zoals oorsmeer en een intacte opperhuid, wegvallen, bestaat er een verhoogde kans op een gehoorgangontsteking of een zwemmersoor.

De bekendste oorzaken van een zwemmersoor zijn:

Zwemmen en baden

Hierbij is de vochtigheidsgraad in de gehoorgang verhoogd en wordt deze minder zuur, waardoor de kans op een ontsteking groter wordt. Daarom wordt een gehoorgangontsteking ook wel “zwemmersoor” genoemd.

Oorpeuteren

Bij in de gehoorgang peuteren en het zelf reinigen met wattenstaafjes, pennen, paperclips, lucifers, sleutels etc. kunnen wondjes ontstaan. Ook kan men hierdoor het oorsmeer dieper in de gehoorgang duwen. Er kan zich dan ook nog een prop oorsmeer vormen. In de broeierige ruimte achter deze prop kan gemakkelijker een ontsteking ontstaan.

Gestoorde beluchting

Een verminderde beluchting van de gehoorgang kan al aanleiding geven tot een ontsteking, bijvoorbeeld door langdurige afsluiting van de gehoorgang met een oordopje. Mensen met een smalle gehoorgang hebben vaker last van een gehoorgangontsteking.

Haargroei

Naarmate zich meer haren in de buitenste deel van de gehoorgang bevinden des te groter is de kans op een ontsteking ten gevolge van een verstoring van het normale transportmechanisme van het oorsmeer.

Cosmetische produkten

Bijvoorbeeld shampoo, zeep en haarspray kunnen de huid in de gehoorgang irriteren. Als de huid geïrriteerd raakt, is deze kwetsbaar en kan gemakkelijker een ontsteking ontstaan.

Allergische huidreactie

Allergische reacties op koptelefoons, (oorstukjes van) hoortoestellen en oordruppels kunnen aanleiding geven tot krabben in de oren, waardoor er kleine beschadigingen in de gehoorganghuid ontstaan met verhoogde kans op een ontsteking.

Relatie tussen gehoorgangontsteking en andere aandoeningen

De gehoorgangontsteking kan deel uitmaken van een huidziekte, zoals eczeem, psoriasis of contactallergie. Bij deze aandoeningen staat jeuk op de voorgrond. Bij het onderzoek zal een (KNO-)arts daarom ook letten op de behaarde hoofdhuid en bijvoorbeeld de elleboog.

Bij het doornemen van de ziektegeschiedenis zal ook gevraagd moeten worden naar suikerziekte. De bloedvatbeschadiging op basis van suikerziekte kan leiden tot plaatselijk verminderde doorbloeding, waardoor afbraak van huid en kraakbeen kan optreden. Tevens zorgt deze zelfde bloedvatbeschadiging ervoor dat antibiotische behandeling en de afweerreactie van het lichaam minder efficiënt zijn.

Veroorzakers van een gehoorgangontsteking

Bacterie

De gehoorgangontsteking wordt meestal veroorzaakt door bacteriën in combinatie met een beschadigde huid. Het betreft hierbij in een meerderheid van de gevallen de bacterie Pseudomonas aeruginosa. Uit een gezonde gehoorgang kan men zelden tot nooit Pseudomonas aeruginosa kweken. Dit in tegenstelling tot een gehoorgang met een beschadigde huid.

In de helft van het aantal gevallen wordt de ontsteking door meerdere bacteriën tegelijk veroorzaakt.

Schimmel

Aan een schimmel als veroorzaker moet ook worden gedacht. Een schimmel komt vooral in een vochtig, warm klimaat voor. Vandaar dat in Nederland een schimmelinfectie van de gehoorgang frequenter in de zomer wordt waargenomen. Het is dan warm en er wordt meer gezwommen, waardoor er water in de gehoorgang komt.

Klachten van de verschillende soorten gehoorgangontstekingen

Acute gehoorgangontsteking

In de acute vorm zal de patiënt veelal klagen over jeuk en pijn. De pijn kan dusdanig hevig zijn, dat de patiënt hierdoor niet kan slapen. Ook zijn er vaak klachten van een vol gevoel in het oor en een iets verminderd gehoor. Bij onderzoek van oorschelp en ingang van de gehoorgang ziet men:

  • een rode, gezwollen huid van de gehoorgang; soms tot in de oorschelp met vernauwing van de gehoorgang en/of
  • een loopoor en korstvorming.

Druk op het kraakbeen voor het oor is pijnlijk. Het inbrengen van een oorkijkertje door de (KNO-)arts en het naar achter trekken van de oorschelp is pijnlijk. Bij een uitgebreide vorm van gehoorgangontsteking zullen ook koorts en zwelling van de lymfeklieren rondom het oor en in de hals gaan optreden. Door de zwelling of afscheiding kan een patiënt tijdelijk minder goed horen.

 

Chronische gehoorgangontsteking

Bij de chronische gehoorgangontsteking staat de pijn minder op de voorgrond. Het is vooral de niet aflatende jeuk die hindert. De huid kan droog en schilferig zijn, maar ook vochtig (loopoor). Bij een chronische ontsteking kan het afnemen van een kweek belangrijk zijn om de verwekker van de ontsteking op te sporen. Soms is het noodzakelijk eerst enige tijd geen antibioticumhoudende oordruppels te gebruiken voorafgaand aan een oorkweek.

Schimmelinfectie van de gehoorgang

In het geval het een schimmelinfectie betreft, treft men in de gehoorgang een dikke uitvloed aan (beeld van “natte kranten”). De (KNO-)arts kan de schimmelinfectie vaak al bij inspectie van het oor herkennen door zwarte puntjes of witte “watjes” te midden van de uitvloed. Ook een blauwgroene of gele verkleuring kan worden gezien afhankelijk van de schimmelsoort.

Langdurig gebruik van bepaalde oordruppels werkt het ontstaan van een schimmelinfectie in de hand door de wijziging van de normale evenwichtige samenstelling van de bacteriën in de gehoorgang. Er ontstaat als het ware ruimte voor schimmels.

Wilt u meer weten? Neemt u dan eens contact met mij op. De contact gegevens staan hier (klik)

Jeroen Weegink, klassiek homeopaat Oldenzaal

Ziekte van Pfeiffer, uw homeopaat kan misschien helpen

Ziekte van Pfeiffer? uw homeopaat kan helpen!

De meeste mensen met de ziekte van Pfeiffer knappen tussen 2 en 6 weken weer op. Maar er zijn er ook veel die er veel langer over doen, of nooit meer de oude worden.

Voor deze mensen kan de homeopaat veel betekenen.

Maar ook ter preventie kunt u terecht bij de homeopaat.

Meer weten? Klik op deze link.

Ziekte van Pfeiffer

De ziekte van Pfeiffer, oftwel mononucleosis infectiosa, wordt veroorzaakt door het Epstein-Barr virus..

Een infectie met dit virus komt veel voor. Ongeveer 50% van de kinderen heeft een infectie met dit virus gehad voor hun vijfde levensjaar en meer dan 90% van alle volwassenen heeft antilichamen ontwikkeld tegen dit virus.

De meeste van deze infecties geven symptomen die vergelijkbaar zijn met die van een verkoudheid of een andere lichte virusaandoening.

Soms echter ontwikkelen tieners of jong volwassenen echter andere en ernstigere symptomen bij een EBV infectie. Dan heet heet Mononucleosis infectiosa oftewel de ziekte van Pfeiffer.

 

De vier belangrijkste symptomen zijn:

  • Extreme moeheid
  • Koorts
  • Keelpijn
  • Gezwollen lymfeklieren.

Maar het virus kan ook andere symptomen, afhankelijk van de stam van het virus en andere, onbegrepen, factoren.

Bij meer dan 50% van de patiënten met Pfeiffer is ook de milt vergroot..

De duur van de ziekte varieert. Sommige mensen zijn na 2 weken alweer beter, maar vaak ook kan het 6 weken of langer duren.

Regulier bestaat de therapie uit rust en comfort medicatie zoals paracetamol.

Jeroen Weegink, klassiek homeopaat Oldenzaal